Barcelona, 11.18.
Temperatura inestábel, coma todo.
Son tempos duros no palacio de Sors, pero aquí podemos con iso e con moito máis. Hai que estar aí pero sen interferir, deixar que as cousas as arranxe quen as ten que arranxar. Cando era pequena tiña tartarugas (non mutantes) e as veces caían da illa coa palmeira e quedaban patas arriba. eu poñíame nerviosa, queria axudalas, pero sabía que se o facía, non aprenderían.
mentras tanto...
Setembro dibúxase no horizonte coma un mes cheo de garabullos; a voda da miña prima, a entrega do traballo, o concerto de Coldplay (veñen Crispín, Lidi e a miña irmá), e unha escapada programada a capital do estado. E é que somentes coñezo o percorrido dende Atocha a Porta do Sol. Pois iso, o das manifestacións. Quedarei na casa do pequetroll, o que boto moitísimo de menos.
no despacho cheira a tese no forno, hai moitas a puntiño de sair, e eu aínda estou mercando os ingredentes... en fin, todo o seu tempo.
Moita calma, relax, disfrutar das pequenas cousas, e sobre todo, disfrutar da xente.
que os becarios tampouco vivimos tan mal!
moitos bicos siderais,
rocki
P.D. foto daquel fin de semana en terras da Barbanza... que vida mais dura, me caji na!
Sem comentários:
Enviar um comentário