segunda-feira, janeiro 28, 2008










Hoy ha entrado en la Sala de Becarios un viento del círculo polar ártico que me ha hecho temblar, pero no de frío, de emoción. Mi querido Thomas, al que yo llamaba “mi pichoncito” nos envió las fotos del trekking en las Svalbard. Estas son unas fotos que se hicieron esperar, porque era el reportaje más verídico de nuestra gran aventura. Thomas es fotógrafo y va a sacar un libro con fotos de estos parajes, aquellas que ha decidido no incluír en el libro, son las que nos envió por correo postal esta mañana. Un cd con fotos y vídeos que han conseguido emocionarme tanto, que si no he llorado, ha sido porque no estaba sola. Este viaje fue lo mejor que me ha pasado en la vida, y ojalá, algún día, tengáis la oportunidad de poner los pies (llevad botas!) en esa tierra árida y llena de pasiones.

sexta-feira, janeiro 25, 2008

la masa

Es viernes, y ante esta afirmación, lo único que puedo decir es: iujuuuuuuuuuuu!

El viernes suele ser el día que viene después del jueves, así que, aplicando la lógica que tanto le gustaba a los griegos, deducimos que ayer, fue jueves. Los jueves también se pueden hacer cosillas, por ejemplo, una cena en casa de Neus con todas las niñas del departamento. Una prepara el piso, otra compra los ingredientes, otras no hacen nada (vale, sí, una de estas soy yo) y otra hace la masa de la pizza. “La masa” de la pizza. Aquí viene la parte divertida, porque si haces un poco de masa y le echas un sobre entero de levadura química, aquello empieza a crecer y crecer hasta rellenar seis tuppers enormes. De hecho después de preparar 4 pizzas gigantescas, todavía quedaba masa para otras cuatro, e incluso más, ya que ésta seguía creciendo.

En fin, la historia de “la masa” ha inspirado grandes cerebros que han parido grandes obras, yo, he parido esta mierdi-obra que va en relación a mi mierdi-cerebro:

Me comí un trocito de pizza, y la masa, empezó a crecer dentro de mi estómago, cada vez más, y más, hasta que rellenó todo el espacio que se podía completar, y todo, mis vísceras, mi piel, empezó a ceder frente a la avalancha de agua y harina compacta. Tardé cuatro minutos en convertirme en el super-huevo kinder , ya sabéis, el que anuncia los huevitos con sorpresa, hasta que de pronto sentí un clack! Era el horrible sonido de una costilla al romperse, luego otro clack, y otro, y otro… la muerte me acechaba, toda yo era masa de pizza!!!! Desesperada, corrí hasta el hospital de La Pau, allí un médico me hizo unas radiografías, un tac, un análisis rectal y mirando los resultados, le dijo a los enfermeros: -¡a quirófano! Mientras rodaba hacia la sala de operaciones, creí que me recuperaría, que conseguirían salvarme; sin embargo, nada más lejos de la realidad… en cuanto me giré a ver al médico que me empujaba, su gorrito verde y su bata, se habían convertido en un sombrero blanco de chef y un mandilón a rayas. Rápidamente giré la vista hacia la puerta de quirófanos, y ahí también, el universo había vuelto a jugar con mi vida convirtiéndolo en un horno gigante!! Los enfermeros empezaron a untarme tomate, echarme mozzarela, arrojarme orégano… y allí, sintiendo ya el calor de la opción –precalentar el horno a 255ºC- algo empezó a pitar, cada vez más fuerte, y más fuerte… los enfermeros miraban a su alrededor desconcertados, el médico-chef se encogía de hombros sin entender nada… y de pronto, me desperté. El móvil marcaba las 7.45 y en letras de imprenta preguntaba, ¿encender teléfono?

FIN

quarta-feira, janeiro 23, 2008

es tarde, por la tarde

Y es Barcelona, y son las 14.57, y tengo sueño, y me duermo, y los ojos se me caen, y los recojo y me los vuelvo a poner, y es miércoles… ¿todavía? Por mis orejas entra Nessum Dorma, y por la ventana, una luz amarillenta y cálida más propia del verano que del mes de enero. Y ocurre así, de pronto te llega la inspiración y pum! te tienes que ir porque tienes clase de procesos y productos sedimentarios marinos.
Hasta después.
Pero después vuelves, y son las 17:49, y ha pasado el tiempo y se ha ido el sol.
La sala está rara, no sé, rara, sí, es la única palabra que la podría describir. Quizá medio loca, eso también valdría. Y estoy contenta porque después tengo clase de danza y siempre salgo contenta, asíque… si sé que me voy a poner contenta, pues me pongo contenta, ¿absurdo? No ¿redundante? Quizás.
Buenas tardes, y sean felices sin necesitad de comer perdices.

Bicos
O.

terça-feira, janeiro 08, 2008

cordero de Diola!

Barcelona. 10.25 do meu primeiro martes de traballo do 2008. Aterrizas no Prat, e empeza o caos e o estrés, o metro, o autobús, os recadiños... a vida cotiá.
Saio pola mañá cedo (cheirando a frescura) e emprendo o meu recorrido diario á boca da toupeira, polo camiño, o fondo de todo da costa da miña casa, unha monxa camiña dereitiña cara a min. A densidade de poboación de monxas na miña rúa, évos moi alta, de feito, o seu nome xa cho indica: Carrer Sors. O caso é que eu non lle podía quitar o ollo de enriba. Estaba moi lonxe, e era soio unha monxiña, pero según nos iamos achegando unha á outra, ía medrando, e medrando, afinando os detalles da súa esquisita indumentaria. E nas miñas cávalas, coa mirada espetada na súa figura, ía pensando en ¿por que alguén se mete a monxa?... ¿como pode unha persoa renunciar a tomarse un licor café as oito da mañá mentras xogas un futbolín no peor antro da cidade (o koxo, por exemplo)?... ou, ¿si que poden facer iso?... así che estaba o meu pequeno cerebro de ocupado, sen percatarme de que a muller estaba xa enfrente miña e de que eu lle estaba a impedir o paso. Espetoume un: ¡Bon dia!, e eu, que non esperaba que o meu obxeto de cavilación falase, asusteime tanto que peguei un pequeno salto antes de poder responder bon dia. A pobre monxa seguiu o seu camiño, eso sí, despois de advertirme: no mordemos!

en fin, pois iso, Bendito sea Dios!

aburiño!

domingo, janeiro 06, 2008

van sendo horas de ir pra casa.... oink!


E aquí estou, un sábado pola noite diante da pantalla do ordenador... ¿quen mo ía dicir a mín? Pero as enfermidades sonche así, acaban ata con Rocki. De tódo-los xeitos, é de dicir, que comezo a gañar esta loita sanguínea. Cada mañá no espello, miro esa placa que me cubre a amígdala esquerda e falo cos meus anticorpos: - veña rapaces, xa son vosos! e entre ánimo e ánimo, pastilliña de antibiótico. E así pasa unha as vacacións, perdendo a chavasqueira, esquecendo o paseo polo Sil, e co fouciño seco de non beber o meu amado Licor Café. Pero xa está bem de laiarse, mañá collo o avión, e pasado xa é día de gharabullos. E dalgún xeito, por algo que non acabo de entenderes, non me semella tan mal.

As veces son tan positiva que me dou noxo a mín mesma... é que non teño termo meio?


rocki, camiño da diáspora...

sábado, janeiro 05, 2008

e preparando as maletas, un pensa...


"Pedimos garatías legaes para o deserolo natural do noso esprito, poque queremos volver a presentarnos diñamente no mundo, levando nas mans o ouro da nosa cultura (sabiduría manifestada) para ofrendarllo ao acervo espiritual da Humanidade".


Castelao, Sempre en Galiza.

SOIO CHUCK

As bágoas de Chuck Norris curan o cancro. É unha mágoa que non chorara nunca.

Chuck Norris pode gañar o xogo Conecta 4 en soio 3 mobementos.

Os dinosaurios miraron mal a Chuck Norris unha vez. UNHA VEZ.

Chuck Norris contou ata o infinito… dúas veces.

Chuck Norris morreu fai dez anos, soio que A Morte non foi quen de dicirllo.

A principal exportación de Chuck Norris é a dor.

Se lle preguntas a Chuck Norris que hora é, sempre responde “Faltan dous segundos”. Despois de preguntarlle “¿Dous segundos pra que?”, pégache unha patada xiratoria na faciana.

Chuck Norris pode pechar dun golpe unha porta xiratoria.

Chuck Norris pode dividir entre cero.

Chuck Norris pode queimar unha formiga cunha lupa... de noite.

Chuck Norris comeu unha vez unha tarta enteira antes de que os seus amigos lle poideran dicir que había unha bailarina dentro.