[REC] 2

A ver, comecemos por onde toca. Cantas pelis de medo vin eu na miña vida? Lémbrome bem de El Exorcista, de Carry, e de el Resplandor. Iso, dende que nacín até a campaña Hermesione (no Hespérides, este septembro). Quizabes algunha mais por aí solta, pero da que non me lembro, e polo tanto, deduzo que non pasei muito medo. E agora sí, xa postos en situación direivos que se estás nun barco, e todo o mundo está vendo unha peli de conspiracións e ti chegas tarde a sala, non tes nada que facer. Intenteino, pero non habia maneira. O mesmo lle ocorreu a Jaume e Sergi, que coma mín, trataban de reenganchar o fio argumental. Os tres perdidos decidimos ir o camarote de Jaume e alí, ver unha peli. Por algunha razón descoñecida, decidimos ver REC. Xúrovos que tres persoas nun camarote oscuro, co mar batendo, e o barco cruxindo, xa de por sí, da medo. Vamos, que nos cagamos. Que medo pasamos, mi madriña!
E eses momentos de terror, vívimolo nó-los tres. Ninguén mais do barco. E dalgún xeito creou un estrano e terrorífico vínculo entre nós. O sair do barco, o primeiro día de traballo, un cartaz enorme anunciaba no metro [REC]2, ¿te atreves a volver? Vaia, pensei, voltar a onde?, a ese endiañado edificio da Rambla Catalunya? ou a ese oscuro camarote do Hespérides?
Os tres caganés decidiron voltar, e onte, foi o día. O único cine onde aínda a botaban estaba en Hospitalet (nin sequera tiña desconto o meu carnet das bibliotecas de Barcelona). As 22.30 estabamos sentados nunha desas salas xigantes, e ollo, somentes dúas personas mais (sentadas o fundo de todo) nos acompañaban na sala.
Pasamos medo, e iso que pasei os últimos 25 minutos da película mirando a través do punto da miña bufanda...
Pero agora xa é de día, e xa non teño medo, aínda que o diaño ande solto por Barcelona adiante.

Recoméndovo-las, aínda que se non tendes camarote, non será o mesmo.

dia ventoso en Barcelona

Vento. Aire en movemento.
Unha soga que serve para amarrar a fiestra do despacho quedou onte colgada do lado de fora. Móvese coma un péndulo endiañado, dando conta dos datos que chegan dende o centro de meteoroloxía da facultade de física: rachas de 90 km/h.
O vento sempre leva todo, e deixa o ceo limpo, nítido, impecábel. Adóroo.
“amarrado un momento a la cola del viento me siento mejor, me olvidé de poner en el suelo los pies y me siento mejor”. [Dulce introducción al caos. Extremoduro]
Pero tamén remove o chan, o pó, e tudo cambia de sitio. O que sempre estivo alí, agora está acolá, bem a vista. E pola contra, un mundo de cousas aparecen (desaparecen) agora tapadas pola terra, [sí, debaixo do duro asfalto desta cidade hai moita terra, e coas obras pódela ver, e deste xeito sentir que a natureza aínda vibra tra-las paredes do metro].

O venres, o sair do despacho, levaba conmigo unha pezas de roupa que facía moito tempo tiña pensado tirar no contenedor que hai aquí no campus. Resultou que por mor das obras, o contenedor non estaba. Por non voltar atrás, deixei a bolsa bem ficada, aberta, coa roupa dobradiña por se alguén quería coller algo.
Esta mañá, mentres Paul Simon me cantaba ó oido, moi cerca da facultade, os meus pes tropezaron cun xersei, un suadoiro e un vaqueiro. Todos eles bem coñecidos por mín, pese a estaren cubertos de terra. Collinos. Obviamente eu era a responsábel do acontecido. Irresponsábel, millor. O vento quixo poñelos xustamente no meu camiño.
Están aquí o meu carón, suxos, e tristes. Seica non se queren despedir de mín.
Outro dato: tomando o almorzo na terraza da facultade, unha ráfaga levantou as caxetas de tabaco que había na mesa e lanzounas ó chan coma se lle deran un manotazo.

non sei... a ver se o vento, ademáis de pó, roupa e tabaco, tamén leva razón?