Vento. Aire en movemento.
Unha soga que serve para amarrar a fiestra do despacho quedou onte colgada do lado de fora. Móvese coma un péndulo endiañado, dando conta dos datos que chegan dende o centro de meteoroloxía da facultade de física: rachas de 90 km/h.
O vento sempre leva todo, e deixa o ceo limpo, nítido, impecábel. Adóroo.
“amarrado un momento a la cola del viento me siento mejor, me olvidé de poner en el suelo los pies y me siento mejor”. [Dulce introducción al caos. Extremoduro]
Pero tamén remove o chan, o pó, e tudo cambia de sitio. O que sempre estivo alí, agora está acolá, bem a vista. E pola contra, un mundo de cousas aparecen (desaparecen) agora tapadas pola terra, [sí, debaixo do duro asfalto desta cidade hai moita terra, e coas obras pódela ver, e deste xeito sentir que a natureza aínda vibra tra-las paredes do metro].
O venres, o sair do despacho, levaba conmigo unha pezas de roupa que facía moito tempo tiña pensado tirar no contenedor que hai aquí no campus. Resultou que por mor das obras, o contenedor non estaba. Por non voltar atrás, deixei a bolsa bem ficada, aberta, coa roupa dobradiña por se alguén quería coller algo.
Esta mañá, mentres Paul Simon me cantaba ó oido, moi cerca da facultade, os meus pes tropezaron cun xersei, un suadoiro e un vaqueiro. Todos eles bem coñecidos por mín, pese a estaren cubertos de terra. Collinos. Obviamente eu era a responsábel do acontecido. Irresponsábel, millor. O vento quixo poñelos xustamente no meu camiño.
Están aquí o meu carón, suxos, e tristes. Seica non se queren despedir de mín.
Outro dato: tomando o almorzo na terraza da facultade, unha ráfaga levantou as caxetas de tabaco que había na mesa e lanzounas ó chan coma se lle deran un manotazo.
non sei... a ver se o vento, ademáis de pó, roupa e tabaco, tamén leva razón?
Subscrever:
Enviar feedback (Atom)
Sem comentários:
Enviar um comentário