quedan 35 días...

Continuamos nun mércores sen meigas, alá quedaron, na fogueira de sanxoán. Alí quedou tamén parte da miña ledicia, porque ir en inverno a vigo, está bem, pero en vrao, está demasiado bem.
Alí deixei unha cea de sardiñas cos titis, unha noite de fumadón vendo todos os capítulos de friends, unha partida de palas na néboa dunha praia valeira, unha cea coa xente da facultade, licor café, licor café, e muitas risas, e un primiño-case sobriño, lindo, tan lindo coma un osiño polar.
Aquí deixara muito traballo, cousas por facer, roupa por lavar, e unha neveira valeira.
¿poderá o noso esquío voador, rocki, entándese eu, sobrevivir un mes máis fóra da súa terra e lonxe da súa xente?
Esto e muito máis, no seguinte episodio.
Bicos fedellos.

esquela gatuna

Existen seres peludos que fan a túa vida máis linda, a túa casa máis alegre, as túas doenzas menos solitarias. Seres que te cautivan en canto os ves, porque son bos, porque son especiáis. Existen seres que semellan dous seres, poden parecer gatos e ser cans, ou ser cadelos, e semellar gatos. A estes seres chámaselles gato-can. E hai moi moi poucos, pouquísimos. Un deles, a Cosca, vivía en Sors 47, con Paulova, Gonzalo, Ninof e mais eu. Os cinco compañeiros de piso máis felices de Barcelona. Pero as veces, hai noites moi duras en Sors 47. Noites en vela, agardando un taxi que non chega e vendo radiografías que semellan criptogramas. Momentos nos que tremes o chamar por teléfono. E despois hai mañáns cheas de bágoas. Porque a mente non se pode afacer a idea tan axiña, non pode. E o corazón tampouco. Hoxe os habitantes de Sors están tristes. Soa un fado constante, ¿ouvíde-lo? Unha mágoa, moitas bágoas. Ou un blues de voz rasguñada, quizabes ti o escoites, se a coñeciches escoitara-lo. Porque todos os que a coñeceron, namoráronse dela, do noso gato-can, da nosa cosquiflor, cuesco, cosquimana, coti, cosquiña.
A nosa Cosca.

tendes ata as 7 de hoxe pra entrar no record, dádelle pulo a mozilla, fora explorer xa!!!

Hai venres nos que o teu xefe marcha cedo, entón, ti tamén.

Hai venres nos que unha boa tropa de vigueses están por Barcelona tomando unha birra e agardando por ti para tomar outra máis, mentres ti tratas de buscar un lugar para deixar a túa bicing. Despois, mais tarde, vas cear con eles a un restaurante Sirio da rúa Verdi.

Hai sábados que durmes ata as 12.30, e ven a túa compi Nina a dicirche se queres ir a escalar a Montserrat, e ti, dis que sí.

Hai sábados que estás toda a tarde o ar libre, disfrutando coa xente e sen parar de rir. Tardes que se prolongan cunha cea. Unha rica ensalada na casa, sempre improvisada, apañando de todas as baldas da neveira, incluso das que non son túas. Tardes, que xa non son tardes, se non noites, que rematan as tantas da mañá nunha discoteca das Ramblas.

Hai domingos nos que te despertan cunha chamada telefónica para invitarte a comer unha fabada asturiana caseira, deliciosa. Despois haina que dixerir dando un un paseo polo Castell de Montjuic, recén estreado prá cidade, cun concertiño de Raimon sobre un céspede verdísimo tras tanta choiva. E mentras escoitas o teu primeiro “al vent” en directo, miras a inmensa cidade dende un dos muros, e pensas que é incríbel que ti vivas dentro de toda esa mole xigantesca de edificios, con xente, mascotas e máis xente. E falas entre amigos (amigas), da política e dalgunha cousiña mais, sentíndote parte do mundo.

Hai domingos nos que che doen os pes cando chegas a casa, e colles unha película no videoclube e ficas aí quedo no sofá, mentres Paulova escarabulla nas instrucción da súa Reflex nova. Esta vez foi “This is England”.

E hai luns que te ergues e simplemente pensas que hai fines de semana estupendos, e que en resumidas contas, “this is Barcelona”.

Bicos,

Rocki.

me cago en Rusia

10.34 Catalunya, terra de oportunidades.
As oportunidades aquí hainas a patadas, agora bem, sonche moi caras.

¿que vos podo contar?

Que a tarde de domingo merece un parte por si sola, espectacular, vaia, que non tiven tempo de contárvola e non sei, quizabes mañá vos explique como acabei eu un domingo as 7 da tarde cun cubata de ron na man nunha discoteca chea de travestis bailando música electrónica. Despois desta frase, un so pode dicir I love BCN, ¿non?

Volvendo a rutina que caracteriza a miña vida e a de todos vós, agás a da miña íntima amiga Rafaela Carrá (que é a única que le este blogue), hei de dicir que esta semana temos visita multitudinaria. A definición exacta de multitudinaria é 7. entre eles a miña querida Elisenda Roche (na foto), moi habituada xa a estas terras dende que sae en tv3. A razón, non é outra que o concerto de Radiohead que por suposto, eu non me podo pagar. Tampouco pensedes que morro coa envexa, o certo e que tanto me da.

Contarvos tamén que onte tiven o exame de escalada, aínda que non me poden dar o título porque non puiden ir a toda-las prácticas, e que mañá temos a festa final. non pinta mal.
nada mais, apertas, bicos, e agarimos varios, que non me digades logo que non desprendo amor polos miños poros (a parte de suor)

Rock'i
ah, e xa postos tamén, me cajo en Rusia!!

artista invitado

É venres, ainda que non o semelle. O sol di - ola e volta marchar, anda de bacile, o cabrón. Son as 14.51 e os minutos que non avanzan. O Matlab tenme atrapada nas suas matrices. Non é algo sinxelo,

¿cómo se pode escapar dunha matriz?

Pois o único xeito e nacer. O saír o espacio exterior despréndeste deste texido materno e perdes a flotabilidade, é dicir, afúndeste na mesma vida.

Por iso, hoxe, temos un novo invitado, un novo, novísimo membro de unidade familiar, que moi amablemente accedeu a vir o noso programa.

-bos días Noel, ¿tudo bem?

-ñkjsojdo

-Alédome, (é sinxelo estar bem cando che dan a comida a culleradas). E cóntanos, ¿como se sae dunha matriz?

-kdoañjdsakl mmmmslkdjos kososskdkdk jmmkkkk.

-xa, tal e como o dis, semella moi fácil. En fin Noel, graciñas por vir, e esperamos terte con nosco noutro programa.

-kmdlañosndlkd mmmms, kdkdi.

-si, xa, eu tamén me estou facendo cacochas.

Un bico a tudos e moitas gracias por escoitar cada dia o noso programa, sempre aportando os millores consellos.

-----publicidade----------

moita calma

Barcelona, 11.18.
Temperatura inestábel, coma todo.
Son tempos duros no palacio de Sors, pero aquí podemos con iso e con moito máis. Hai que estar aí pero sen interferir, deixar que as cousas as arranxe quen as ten que arranxar. Cando era pequena tiña tartarugas (non mutantes) e as veces caían da illa coa palmeira e quedaban patas arriba. eu poñíame nerviosa, queria axudalas, pero sabía que se o facía, non aprenderían.

mentras tanto...

Setembro dibúxase no horizonte coma un mes cheo de garabullos; a voda da miña prima, a entrega do traballo, o concerto de Coldplay (veñen Crispín, Lidi e a miña irmá), e unha escapada programada a capital do estado. E é que somentes coñezo o percorrido dende Atocha a Porta do Sol. Pois iso, o das manifestacións. Quedarei na casa do pequetroll, o que boto moitísimo de menos.

no despacho cheira a tese no forno, hai moitas a puntiño de sair, e eu aínda estou mercando os ingredentes... en fin, todo o seu tempo.

Moita calma, relax, disfrutar das pequenas cousas, e sobre todo, disfrutar da xente.


que os becarios tampouco vivimos tan mal!

moitos bicos siderais,

rocki

P.D. foto daquel fin de semana en terras da Barbanza... que vida mais dura, me caji na!