Existen seres peludos que fan a túa vida máis linda, a túa casa máis alegre, as túas doenzas menos solitarias. Seres que te cautivan en canto os ves, porque son bos, porque son especiáis. Existen seres que semellan dous seres, poden parecer gatos e ser cans, ou ser cadelos, e semellar gatos. A estes seres chámaselles gato-can. E hai moi moi poucos, pouquísimos. Un deles, a Cosca, vivía en Sors 47, con Paulova, Gonzalo, Ninof e mais eu. Os cinco compañeiros de piso máis felices de Barcelona. Pero as veces, hai noites moi duras en Sors 47. Noites en vela, agardando un taxi que non chega e vendo radiografías que semellan criptogramas. Momentos nos que tremes o chamar por teléfono. E despois hai mañáns cheas de bágoas. Porque a mente non se pode afacer a idea tan axiña, non pode. E o corazón tampouco. Hoxe os habitantes de Sors están tristes. Soa un fado constante, ¿ouvíde-lo? Unha mágoa, moitas bágoas. Ou un blues de voz rasguñada, quizabes ti o escoites, se a coñeciches escoitara-lo. Porque todos os que a coñeceron, namoráronse dela, do noso gato-can, da nosa cosquiflor, cuesco, cosquimana, coti, cosquiña.
A nosa Cosca.
5 comentários:
o sinto moitisimo, sobre todo por Paulova...pobrinha cosca..ánimos
unha aperta
Sarola
quérenselle tanto!!
Só nos queda pensar que, aínda así, foi unha gata con moitísima sorte. Tivo amor, mimos, xogos, comida, e un montón de sitios quentiños e blandiños onde durmir.
Foi unha gata feliz e iso é o que conta.
Ánimos a todas.
Marta.
Ate sempre Cosquiña, tiven o prazer de coñecer as tuas habilidades de jato can,un jato can é inmortal namentres que na nosa memoria e corazóns manteñamos vivo o recordo dalguén tan especial coma era Cosquiña...nada mais... bicos e apertas
para os habitantes de Sors 47, sobre todo para Paulova que ten que estar a pásalo mal.Eu non hai moito tempo tamben perdín a mixiricas de Roxaniña, é tímida pero penso que ha de levarse ben con Cosquiña.
Divi
Pequena jatiña a verdade e que solo velo era namorarse dela....
Sintoo moito por todos vos ese piso quedou moi valeiro sen Cosquiña
Un aperta moi grande da miña parte e moito ánimo
Lidia
La Fura i la Itaca us envien el seu més sincer condol.
DrG.
Enviar um comentário