quen é Breogan

Breogán era o xefe dunha briga, ou comunidade que vive nun castro. Foi moi coñecido porque fixo construír unha torre moi grande nunha illa (algúns o atribúen A Cruña e outros a Betanzos). No cumio da torre facíase lume, que servía de faro pros navegantes fenicios.
Un día de outono, deses que o vento limpa o aire levándose lonxe a néboa e as nubes, o fillo de Breogán, Ith, subiu enriba de todo pra outear o horizonte. Alá lonxe, lonxe, onde acaba o mar, pareceulle ver unha terra verde como a nosa. A súa sangue celta comezou a rebulir no seu corpo, e foi correndo onda seu pai a preguntarlle se podía ir a explorar aquel territorio. Breogán consentiu, porén, pareceulle necesario que ata chegar ata alá, non baixase do seu cabalo.
Esa terra, era Irlanda, e esta historia, explica como a cultura celta se espallou ata aquelas terras que comparten con nós as gaitas, os torques, os castros e moito máis.

o que si me pregunto é... ¿alguén me pode explicar como fixo Ith para chegar a Irlanda sen baixar do cabalo?

que non é que non mo crea...

a todos aqueles

e aquí estou, un día máis, tranquila por todo aquelo que pasou, e sen pensar en nada mais que en deitarme. son al 3.11 da maña, é xoves, non, xa é venres. No horizonte, un día de traballo e un fin de semana cheo de ska e boa compaña. compaña... ¿santa? non, mais bem diabólica, endiañada, da que me gusta a mín. esa mesma, a que escasea e boto tanto de menos... porque é certo, noto que últimamente, falta moita da miña xente o meu redor. non falo somentes dos de vigo, dos que, despois de todo, xa estou afeita a non velos; NON, falo deses outros, os que forman parte da túa vida en barna e que fai tempo que non ves. a todos eses, un bico gordecho, dos que fan ruído.
Aos de vigo, unha aperta inmensa!

boas noites, e moi boa sorte, que nunca ven de mais.

Oli

$ ola mundo!

A era dixital chega a Sors 47, convertendo este día tan ventoso, nunha historia de misterio. Eu, coma tiña internete, decidín traballar na casa conectándome o meu ordenador da facultade por escritorio remoto. A esto das 10 atopeime con Nina na cociña, que tamén decidira quedarse a traballar na casa. E agora, as 12: 30 pasadas, escoito a Gonzalo preguntar sorprendido ¿olaia?, si, estou aquí. O escoitar as miñas verbas sentiu que se esfumaba a tensión acumulada,: escoitara moitos ruidos e non sabía se fóra una bufarada ou se colara un ladrón no noso fogar. ¿E ti que fas na casa? lle pregunto, decidín quedarme a traballar aquí, pois xa somos tres lle digo, Nina tamén esta.

Esto pode sementar a ideia de que Internete nos une... porén, onte a noite, en lugar de estares todos xuntiños no salón coma antes, cada un andava a escarabullar na rede na súa habitación. E máis patético aínda: o plan que acadamos Nina máis eu de ires votar agora (a Falange, claramente), encher o papo, e ir o traballo despois, foi decidido polo messenger, de cortello a cortello, de cocho a cocho, deixando que as nosas mensaxes atravesaran unha parede e un armario tapizado. En fin....

alienación??

Rocki

e velaquí unha recomendación que me pasou a miña irmá:

http://www.aulaintercultural.org/article.php3?id_article=2420


bicos!

quen dixo inverno?

20.25 dun domingo. Isto é Barcelona, e isto é meu fogar. Si, xa teño Internete no chavolo.

Hoxe, ademais de estrenar este blogue dende a miña casa, estreo Mediterráneo. Veño de darme o primeiro baño deste ano. A auga estaba quizabes un chisco mais quente que en Cies en agosto, e moitísimo mais sucia. Fun co meu compi Gonzalo na súa moto, fomos ata Badalona, comimos un bocata de tortilla precociñada e metímonos correndo na auga e voltamos sair, secarnos, e pa casa a quitar toda esa contaminación que ten este mar quedo. Pero foi xenial, foi o primeiro paso cara o calorciño e o bo roio do vrao, que aquí, sempre comeza antes. Terrazas, chapuzóns... e un forno a 200ºC que che leva dun lugar a outro baixo terra... ummm. Galiza pro vrao, Barcelona po inverno, esa sería a distribución perfecta.

mmm, teño fame, vou zampar algo.

Moitos bicos e a prepararse, que mañá temos outra noite de "eu son millor"... Políticos... prefiro os porquiños.