Sábado, 9.15 da mañá. A miña gorxa, mais que profunda, está taponada. Unha das miñas amígdalas deulle por parecerse a unha pelota de ping-pong; cóstame respirar, e xa nin te digo falar.
Comeza o carto día sen sair da casa, despértome, xeralmente porque me costa respirar, e semella que estou exactamente igual que o día anterior. Me cago en Ros. Segundo os meus cálculos hoxe xa estaría moito millor...
Queda atrás pois un libro rematado: Gog de Giovanni Papini, que non me deixou indiferente. E un moi longo (600 páxinas edición de bolsillo= pra deixarse a vista)que acabo de comezar e que me está a sorprender e gustar muito: Los detectives Salvajes de Roberto Bolaño (se falo do autor) ou de Marta Lapo (se falo da propietaria da edición). Deste home xa lera "llamadas telefónicas" e o certo é que houbo historias deste libro que me pareceron merecedoras dunha novela propia. Estoume tornando a súa fan. Decididamente.
O resto da xente do piso durme, coma é normal un sábado pola mañá. Xa se sabe, a xente sae pola noite, vai de ceas, ou simplemente descansa o que non descansou en toda a semana. Eu, sopa, pastilla e cama. Así dende o mércores. Seguirei co meu traballo "Estudio del potencial tsunamigénico del deslizamiento BIG'95" e se mañá cando me erga, estou igual, buscarei un xeito de construir unha guillotina.
bicos infectados,
R.
Nina está no Vietnam e temos a Pauli (tamén denigrante e futura fotógrafa profesional) na súa alcoba. Faime tódo-los días o xantar. Xa bo é.
Subscrever:
Enviar feedback (Atom)
3 comentários:
Pobre Lolito...
troki!!! encantame o teu blog, menos mal que existe internet para que podas expresarte, levo dez minutos rindo en alto, o meu xefe vaime votar por tola (e que?), foi a sarinha quen meu deu a tua adresse, segue escribindo, a min ghustame....ponte boa, ti poderas ganhar a loita contra os xermes.........bicos!!!
a! son a miri!
Enviar um comentário