despois de unha serie de mensaxes e chamadas para dicirme que pechaba eu o docu de Al filo tocándome o cabelo, teño realmente curiosidade de verme; ¿con cara de imbécil?, non, toda curriña (dicían os galegos). En fin, posto que Galiza non hai feos, somos todos riquiños, empezo a dubidar da miña presencia televisiva. E aproveitando, agradezo a aqueles que quedaron despertos ata esas horas pecatorias; eu non fun quen de agardar, tamén, di ti, que xa me teño moi vista... fucking mirror!
o sábado marcho a Santander, unha semana de intenso curro me agarda alí, no instituto de hidráulica ambiental. pérdome por tanto San Jordi (me cajo no fuel) e o aniversario do meu bem querido Gonzalo (me cajo no gasoil).
pois iso, un día máis das nosas vidas... a procura dalgún pensamento positivo... agarda, xa o teño, ¡onte non morrimos!
mil bicos e reprodúzanse, que son seres extraordinarios!
rck
e un xolgo de verbas que saiu hoxe no almorzo... galicia el pais de las maravillas...
Subscrever:
Enviar feedback (Atom)
Sem comentários:
Enviar um comentário