arelas de casiña...

29 de abril de 2008, o día está encapuchado, coma os atracadores, e roubándonos o sol. Tamén.

Despois dunha semana na Espanha mais atlántica, ou no Atlántico máis espanhol, a chegada a Barcelona, foi brutal, non sei, un subidón de enerxía que me facía dubidar dos alimentos inxeridos, ¿anfetas? Eso foi o sábado pola noite, o domingo xa voltamos a realidade, pouco durou, xa de súpeto comecei coa rutina da miña vida, que apenas distingue fins de semana de luns; vamos, que me fun a biblioteca. Eso sí, en bici, en bici plegábel, destas que teñen as rodas pequechas, con un toque entre urbanita e ridícul total.
E agora que vos vou contar, alimañas, que xa teño a vista no exame desta tarde, técnicas xeofísicas, sen tempo pra preparala, claro, velaí que escriba, tan pancha eu, of lost to the river. Despois cea de 70 persoas, non perdón persoas non, científicos, na villa olímpica. Un congreso (do que me escabullín) que empezou onte e remata mañá, abre o apetito a calquera. Sí, os científicos tamén comen (peró somentes nos anos bixestos).
E mañá, mañá pola noite, xa estarei na casaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa, co gato birollo, o Titi aséptico, e a Marmolina mimosa e suave coma un bebé.

E a volta, xa se acaba, remata esta dedicación tan brava o traballo, e tanto avión (8 nun mes); os fins de semana son para mín, (sintoo por todo o resto da humanidade). Necesito airear o cráneo e darlle un pouco de pulo a miña vida.

moitos bicos, e que vaia bem!

Rockefuar