Barcelona. 10.58 da mornig dun por-fin-é-venres 7 de setembro do 2007. O día espertouse coas obras do edificio do lado, a golpe de martillo e vigas caendo, unha demolición en toda regra. Acompañou tamén a este inicio de xornada unha acidez de estómago e dor de cabeza moi propia dos que trasnoitan a vérpera, e porque non dicilo, dos que beben un pouco máis do alcohol permitido pola semán. Pero que se lle vai facer, son cousas do directo. Dentro de 7 horas empeza o fin de semana, onde todo está permitido e as obligacións limítanse a non molestar os veciños e non esquecerse de sacar a roupa da lavadora.
Miro pola fiestra pero unha cortina convirte a vista nun montón de manchas borrosas, quitáronme o Tividavo. Espero que o apartar o telamen non apareza por arte de maxia a Torre de Hércules. Non vos estrañedes, cousas peores se viron.
Mentiría se dixera que todo vai bem, o certo é que hai algunhas nubes negras no horizonte; o típico momento no que se recurre a esa frase tan famosa: cando veñen, veñen todas xuntas. Soio funciona pro malo; o bo, ven pouco a pouco, quizabes así se disfrute mais. A natureza é sabia, pero eu tamén, e as veces, consigo non pensar. A tarefa de hoxe é poñer a punto todos os arquivos do computador; un día facendo probas empezas a poñerlles nomes como kk1, kk2, kk3. Ese día todo é moi doado, pero cando pasas mes e medio sen miralos, o volver non lembras que carallo era aquilo, e agora, toca revisalo todo, e velaquí a miña estratexa pra non pensar, o mecanicismo do traballo, a alienación marxista, a pérdida de autonomía, o meu medicamento mental.
Bo fin de semán e adiola radiola!
roki