sem titulo

DATA: 14 de agosto de 2007.LUGAR: Algún punto do Océano Glaciar Ártico.TEMPO DE SUPERVIVENCIA EN CASO DE CAER A AUGA: De catro avinte minutos. Está fresquiña, si. As baleas xogan no horizonte entrando e saíndo da auga.Están vivas. Eu,tamén. O venres desembarcamos as 10:00 A.M. en zodiacs, porque ataas 6:00 P.M. (non quere dicir Puta Madre), o buque non tenpermiso de atraque. Será a esa hora cando volvamos óporto a recoller as nosas maletas, mentres tanto, andaremosa dar voltiñas por ese pobo tan curioso e salvaxe que éLongyearbyen. As 8:00 P.M., os científicos e UTM, temosunha cea no único restaurante do lugar, o KROA, ondesirven reno, foca e balea. O xoves pola tarde polo tanto,apagamos sondas e comezamos o tránsito a porto, tempo noque non hai nada que facer, agás, rematar as existenciasde cervexa. Pero o día de hoxe todavía non rematou,aínda me quedan unhas horas diante da TOPAS, e mañá,oito máis.Onte vin por primeira vez o Sol de Media Noite, antes estabaagochado detrás da néboa e das nubes, e todavía nonbaixaba tanto no horizonte, agora xa está bem avanzado ovrao, e semella que fai algún intento de afundirse naauga. Pero aínda lle queda moito por recorrer, moitosdías por pasar antes de que este Océano estécompletamente preto. Houbo un día no que unha néboatremendamente densa o envolvía todo. O mar semellaba deóleo, brillante e quedo, e o barco avanzaba despacio eoscilante. O raro foi que non houbese ningún asesinato, aestampa era moi de "los diez negritos", unha pena queninguén tivera o valor... pero o millor de todo, foi queconfesei ese sentimento de pena-por-ausencia-de-cadáver aunha compañeira que logo veu para dicirme que había untraxe de salvamento flotando na auga, a uns cantos metros dobuque. Incríbel, xa vos amosarei as fotos.Nada mais, moi pronto vos vexo a todos. Bicosss.Roki dende o polo.